سنگواره ها

dobaitee — Tue, 18 Mar 2008 07:29:18 GMT

با آرزوی سالی سرشار از موفقیت برای شما وخانواده های محترمتون

باید به عرض برسونم وبلاگ انجمن مجازی ایران با دو شعر از حقیر

منتظر نقدهای شما دوستان ارزشمند می باشد.

http://www.anjomanmajazi.blogfa.com/

و اما غزل :

حيف است كه بر آينه زيور زده باشي

يا رنگ به گلهاي معطر زده باشي

صورتگر خوبيست خدا ، بر گل رويت-

هيهات! اگر يك گل ديگر زده باشي

باد آمد و هي پنجره را باز به هم زد

از خواب پريدم كه مگر در زده باشي

در خانه پراكنده شده حس غريبي

يك جور كه انگار به من سَر زده باشي

كي مي رسد آن نامه كه شايد بفرستي

آن بوسه كه بر بال كبوتر زده باشي

من منتظرم شانة من ساحل امني است

آماده ی آن لحظه كه لنگر زده باشي

خودكار من از عطر عجيبي شده لبريز

بانو! نكند بوسه به دفتر زده باشي

عبدالحسین انصاری

منتظر نظرات با ارزشتون می مونم

dobaitee — Sat, 22 Dec 2007 14:43:18 GMT

سلام

۱ـتصمیم گرفته بودم این وبلاگ رو اختصاص بدم به دغدغه های ایدئولژیکی خودم وحرف های دیگرم را موکول کنم به فضاهای دیگر ولی مگر نه اینست که (عشق سیبی است که از دست خدا افتاده ست)*

۲ـدر این پست می خوام از (یکتا) صاحب وبلاگ ارزشمند (باران عشق) به خاطر انتخاب قالب جدید وبلاگم تشکر کنم

*مصرعی از خودم

روی سن می روی نمی دانی صندلی ها چقدر بی تابند

شاعران در مقابل چشمت می نشینند و کشک می سابند

واژه ها این پرندگان هرشب سر به دیوار شعر می کوبند

تا که جاری شوند بر لبهات ماهیانی اسیر تنگابند

در نگاه تو کشف می شد کرد راز اهرام باستانی را

ناقدان لابه لای اشعارت لوح هایی عتیقه می یابند

شانه هایت دو شاخه ی تردند بر لبانت دو ماهی همزاد

چشمهایت مرددند انگار جنگجویان جنگ احزابند

عاقبت یک غروب خواهی داد گیسوانی بلند را بر باد

بی گمان روی سینه ات هر شب کفترانی سپید می خوابند

حتم دارم که با گناهی سرخ از بهشت تو رانده خواهم شد

آه ! وقتی که در تو می بینم میوه هایی که سرخ و کمیابند

عبدالحسین انصاری

منتظر نظراتتون می مونم

dobaitee — Wed, 31 Oct 2007 14:17:18 GMT

دیگر کبوتر بی کبوتر گریه می کنیم

دیوانه ایم و خنده آور گریه می کنیم

در آینه ها ناگهان از خواب می پریم

ای وای!ما برای قیصر گریه می کنیم؟

سال ۸۱ بود یه بزرگداشت برای شادروان استاد منوچهر آتشی تو خانه شاعران ایران گرفته بودند قیصر هم بود ابتدا مردد بودم ولی به هرحال رفتم جلو نگاهم که کرد انگار سال ها بود مرا می شناخت گرم پذیرفت بعد از اون کلاسای خودم رو ول می کردم ومی رفتم سر کلاس ۴۴۱ دانشکده ی ادبیات دانشگاه تهران شماره موسسه سروش رو داد من هم گاه وبی گاه زنگ می زدم و او با اخلاقی قیصری جوابم می داد بعدها یکی از بچه ها وضعیت جسمانی قیصر رو برام شرح داد واون وقت بود که فهمیدم پشت اون ابروها که هیچ وقت خم نشدند چه رنج هایی قایم شده اند واز ترس قیصر دم بر نمی آورند و حالا چگونه باورکنم که آخرین قیصر هم پاشنه کفشش را بالا کشیده باشد باور نمی کنم نه نه

تا آمدم که با تو خداحافظی کنم

بغضم امان نداد و خدا ... در گلو شکست

dobaitee — Thu, 11 Oct 2007 14:49:18 GMT

تقدیم به پدرم شهید بیژن انصاری

لبخند می زنم

با مشتهایی گره کرده در خواب

رد می‌شوند از کنارم

چهره‌هایی که مرا به خاطر نمی‌آورند

وپرده هایی که پنجره ها را

باران می بارد

از شوق کوله پشتی‌ات می پرم بیرون

نه !

این بار هم بهار را

با عطر پیراهنت اشتباهی گرفته ام

□ □ □

چگونه پیدایت کنم

وقتی تنها نشانی ات

بوسه‌ای ست

که کودکی‌ام را تنها گذاشته است.

(عبدالحسین انصاری)

dobaitee — Tue, 21 Aug 2007 08:32:18 GMT

سلام

جشنواره سراسری شعر بسیج هم با همه ی فراز ونشیب هاش به خاطره ها پیوست وحقیر هم که از برگزیدگان این جشنواره بودم سعادت این را داشتم که با کسانی آشنا شوم که مفهوم کامل خوبی بودند . به دلیل اینکه می ترسم نامی از قلم بیفتد از کسی نامی نمی برم ولی از این به بعد شاید بارها این خاطرات مرور شود و این آتش را با اشک خاموش کنم

دوستتان دارم به خاطر زلالی تان هر جایی از این میهن پهناور باشید.

و اما یکی از کارهایی که برای این جشنواره فرستاده بودم و به زودی قراره با همت محمدامین جعفری عزیز به همراه دیگر آثار پایداری بنده به زینت چاپ آراسته شودرا در این پست می گذارم ومنتظر نظرات ارزشمندتون می مونم.

به پدرم ...

در دلم هر غروب می ریزم غصه های تمام عالم را

زیر و رو می کنند پنداری در درونم هزار و یک بم را

□ □ □

سال پنجاه ودرد خورشیدی مردی آمد غریب و خاکی پوش

پشت هم هی مثال می آورد زینب و کوفه و محرم را

مادرم گریه کرد و فهمیدم گریه یعنی پدر نمی آید

بچه بودم پدر ! نفهمیدم وا ژه ای مثل جنگ مبهم را

با همان دست کوچکم رفتم پاک کردم نگاه خیسش را

قول دادم که خوب تر باشم، برندارم مداد مریم را

بعد از آن هی سپیدتر می شد موی مادر وقصه هایش آه!

اینکه بیژن به چاه افتاده ست ،اینکه دیوی سیاه رستم را

در همین کوچه ها قدم می زد مادرم با پدر که باران بود

آه! شاید هنوز یادش هست کوچه آن خاطرات نم نم را

عبدالحسین انصاری

dobaitee — Sun, 01 Jul 2007 12:46:18 GMT

سلام بر عزیزان خودم

در این وانفسای بی بنزینی هر کی جرات داره بگه بالا چشم الاغ ابروه یا اصلا به سنت های محترم بی احترامی کنه

بابا حمل ونقل هم حمل و نقل قدیم ببخشید که رفتم جاده خاکی

قبل از خوندن یه کار جدید از خودم باید بگم ۵شنبه ۲۸تیرماه به اتفاق شاعران حوزه هنری بندرعباس مهمان شاعران خوب شیرازیم

از دوستای مجازی که امکانش رو دارند اون روز شیراز باشن می خوام مارو از نعمت دیدارشون بی نصیب نذارن

و اما در مورد کتاب حقیر با عنوان(باید برای زنبیل خالی ات شعری بگویم) باید بگم بچه های رشت از رضا نیکوکارعزیز بچه های خوزستان از مرتضی حیدری با مرام بچه های شیراز ازدوستای بسیار گلم محسن رضوی محمود برامکه و به همین زودی از دوست ارزشمندم محمدامین جعفری وبچه های کرمان طی همین یک هفته آینده از دوست عزیزم حامد حسین خانی و بچه های زنجان از دوست باارزشم سعید توکلی بگیرن که از همه شون تشکر خالصانه دارم در ضمن اگر عزیزی می تونه زحمت پخش کتاب رودر شهر خودش به عهده بگیره خبر بده تا براش تعدادی پست کنم

واما شعر:

طعم باروت می دهند

گیسوانت

ریخته بر شانه های زنی گمنام

از سینه ی عروسکانت

شیر می نوشند

کودکانی نارس

با اندوهی سیاه بر پیشانی

تکان می دهد باد

گهواره ای خالی را

با پستانکی تلخ در گلو

مقصود باد

پریشان کردن گیسوانت بود

برگ ها ریختند

در پناه بارون

عبدالحسین انصاری

dobaitee — Sat, 02 Jun 2007 15:39:18 GMT

سلام

اول اینکه بالاخره بعد از مرارت های فراوان مجموعه شعرم با عنوان (باید برای زنبیل خالی ات شعری بگویم)به دستم رسید

دوم یه غزل

تقدیم به جانبازان سرافراز جنگ تحمیلی

باز هم زل زده بر یوزپلنگی خالی

برق انداخت به قنداق تفنگی خالی

سرفه موسیقی تنهایی کشدارش شد

نیشخندی زده گویا به سرنگی خالی

پای مصنوعی و در گوشه ی دنجی دیگر

چفیه ای قمقمه ای قوطی رنگی خالی

با خودش گفت که باید به خودم برگردم

مثل یک جمجمه در جبهه ی جنگی خالی

رفت تا خاطره ای دور خیالی مبهم

با قطاری و خشابی و فشنگی خالی

رفت تا قله ی افکار غبارآلودش

تا که پیدا بکند تخته ی سنگی خالی

# # #

باز افسانه ی تکراری مردی تنها

قرص ماهی ست و افسوس پلنگی خالی

عبدالحسین انصاری

dobaitee — Wed, 21 Mar 2007 03:21:18 GMT

سلام به همه ی دوستای گلم

اول از همه سال جدید رو به همه دوستای از جان عزیزترم تبریک میگم وامیدوارم سالی

پر از کامیابی داشته باشیدیکی از انگیزه هایی که امروز منوپای رایانه نشوند علاوه بر

تبریک عید باستانی تخته شدن بی دلیل درماهنامه ی سوره ست آخه با کدوم منطقی

نشریه ای که به حق یکی از نشریات جریان ساز بعد از انقلاب بوده رو به همین راحتی

تخته مکنند البته باید رفت و شماره های قبلی رو با دقت بیشتری خو ند تا ببنیم آب

تو لونه ی کدوم کله گنده ای ریخته.

حالا هم با یه رباعی و یه سپید به روز می کنم ولی خدا وکیلی این شرطشه؟

با

هی در جگرم تنور بر پا کردند

بی سوره شدیم و سور بر پا کردند

تنها هنر کلنگ ها این بوده ست

هی چاه زدند و گور بر پا کردند

و یه شعر سپید هم تقدیم به الیاس علوی(از افغانستان) و پرسه زدنهایمان درچهارباغ

آدم ها

ادای مجسمه ها را در می آورند

و روی کا ناپه ها لم می دهند

ولی تو با من از دخترا ن فرخار گفتی و

از گرسنگی کلما ت

زاینده رود تنها می تواند

مشق های اصفهان را خط خطی کند

ویا مثلا

چند پل را از روی خودش عبور دهد

ولی تو از تمام مرزهای جهان

کلاغ پر عبور کرده ای

آه الیاس اینقدر شانه های اصفهان را نلرزان

کاشی ها هم آرامش می خواهند.

منتظر نظراتتون می مونم

dobaitee — Tue, 23 Jan 2007 08:29:21 GMT

بسمه تعالی

با خدا عباس وقتی دست داد

هردودست خویش را از دست داد

یه غزل تقدیم به عباس مردی که تفسیر بی بدیل عاشقیست

******************************

خورشید با اسبی سپید از روی زین افتاد

پس اتفاقی سرخ آری اینچنین افتاد

یک مرد گویی باغ سیبی بود در دشتی

هی سیب سرخ از شانه هایش بر زمین افتاد

رو کرد سمت خیمه ها با حالتی دلگیر

فریاد زد آنگونه که بر برکه چین افتاد

در بارگاه قدسیان فریاد او پیچید

پرونده ها از دست اصحاب یمین افتاد

در کربلا یک سیب سرخ افتاد وبالا رفت

در کربلا تردید بر پای یقین افتاد

التماس دعا

عبدالحسین انصاری

dobaitee — Sat, 13 Jan 2007 08:36:18 GMT

سلام یه همه ی دوستای گلم

از اینکه این همه دیر به روز می کنم شرمنده ام

سفر به اصفهان و شرکت در جشنواره ی تولیدات مراکز استانی حوزه هنری و همدمی با

شاعرای توانمند و دوستای بسیار خوبم که خیلی شان از دوستای وبلاگی هم بودند برایم یک دنیا خاطره

داشت از جمله :استاد علی محمد مودب ـ علی داوودی ـ محمد امین جعفری ـالیاس علوی ـ

مبین اردستانی ـابراهیم قبله آرباطان ـ محمد مهدی سیار ـ عبدالحمید انصاری نسب

جلیل صفر بیگی عزیزـ سعید عاشقی ـ حمید درویشی ـ رسول پیره ـ حافظ ایمانی ـمیثم ریاحی

رضا نیکوکار و بسیاری از دوستای دیگه که اسمشون الان در خاطرم نیست .

هیچ وقت لذت شب نشینی و شعر خوانی در هتل اونم با کسایی که در یک موضوع بسیار عزیز

باهات مشترک هستند وصف شدنی نیست.

و اما اعتراف :

می دونید کلمه ی اعتراف می تونه برا ما که معمولا کلاسیک کار می کنیم با غلاف یه قافیه ی

خوب باشه به همین دلیل هم می خواستم غلافش کنم و از خیرش بگذرم ولی یادم اومد که به

شاعر خوب و توانا خانم ونوس رستمی قول دادم که اعتراف کنم:

۱- اول در مورد عکسی که تو وبلاگم زدم و دلیل خنده ای که کردم این عکس رو تهران سال ۸۱ گرفتم

وقتی رو صندلی مخصوص نشستم عکاس که اتفاقا آدم بسیار بذله گویی هم بودن از من پرسید

عکس رو برا چی می خوای گفتم برا خودم گفت پس بسپارش به من فط شما الان تو ذهنت مجسم کن

که همه ی ... همه با هم به صورت دسته جمعی فوت کردند حقیر هم خندیدم و ...

راستی پاپی نقطه چینا نشید که برام گرون تموم می شه.

۲- دومین اعترافم اینه که هیچ وقت یه چیزایی رو اعتراف نمی کنم بجز برای خدای خودم که نیازی

به اعتراف امثال من هم نداره پس اینا رو هم بی خیالش

۳-سومی هم اینکه از دست ارشاد و مجوز و ناشر و مخاطب و... دلم خونه

۴-راستشو بخواید سه سال پیش که تازه وبلاگ درست کرده بودم هر وقت یه نفر بهم سر می زد

کلی ذوق می کردم وهمه ش به فکر این بودم که تعداد کامنتامو ببرم بالا بعد کم کم دنبال این

بودم که شاعرای بهتری بیان و بهم سر بزنن ولی حالا فقط تشنه ی نقد شدن هستم.

۵- اینی که دارم می گم نمی خوام ریا بشه ولی می گم شاید گفتنش بهتر از نگفتنش باشه:

دیروز چن کیلو میوه از جمله موز گرفته بودم و از طرف ساحل دریا داشتم می رفتم طرف سرویسا

و تو عالم خودم بودم که یه نوجوون از دور به موزا اشاره کرد و انگار می گفت از موزات می خوام من هم

تو عالم خودم رد شدم و دویست متری رد شدم وبعد که فهمیدم چی شده برگشتم و پیداش کردم و ...

در پناه بارون