سنگواره ها

dobaitee — Sat, 27 Jun 2009 14:45:18 GMT

يا هو!

آن روزها:

«برف مي باريد

و گنجشك هاي دهكده

از سرما

به معده ام پناه مي آوردند»

كودكانه هايم طعم ترس و تمشك مي دادند،وقتي كه كنجكاوي ام

دردسري بزرگ بود

براي گنجشك ها و قورباغه ها،

هر غروب

مرغ هاي همسايه با خاطره اي دردناك به كُلّه ها* بر مي گشتند

هر چه بود برق نگاه پرندگان بود و سربه زيري درختان گلابي

و ترسي كه تا مغز استخوانم را از لذتي نا معلوم سرشار مي كرد.

تك نوازي باران بود

و پوتيني كه هيچ گاه مانعي براي خيس شدن انگشتانم نبود .

آه مادر!

بايد اعتراف كنم كه در مسير دبستان به عمد در زير باران مي ايستادم

تا بدزدم سهم برادرانم را از مهرباني ات.

چه زود گذشت!

و ما ماندیم تا:

‹ناگهان پت پت گلهاي اقاقي در باد

مثل خاموشي مرموز اجاقي در باد›

هر چند هیچگاه اين ادامه ي دردناك را باور نکرده ام.

شايد كمي دير ولي اين هم غزلي است تقديم به مادر:

نام من در گوش سنگينش طنين انداخته

زندگي بر زخم هايش ذرّه بين انداخته

روي لبخندش چروك افتاده انگاري خدا

بر تن آرام اقيانوس چين انداخته

برق صد ميناي خوش رنگ است در چشمش بگو!

كِي بر اين انگشتر رويا نگين انداخته؟

گاه چون ابرند گاهي آفتاب اين دست ها

بارها بر سفره ي ما هفت سين انداخته

مثل آن بيدي كه چتر انداخته بر بركه اي

سايه اش را بر سر ما اينچنين انداخته

□□□

خسته اي،مي دانم از دستم چه رنجي مي كشي

اسب اقبالت تو را از روي زين انداخته

آه! من هم خسته ام،برگرد مادر!ديگر آن-

كودك شيطان تفنگش را زمين انداخته

عبدالحسین انصاری

*كُلّه:اتاقی کوچک مثل خانه ی لی لی پوت ها كه براي نگهداري مرغ ها درست مي كردند

dobaitee — Sun, 01 Mar 2009 14:58:18 GMT

سلام به همه ي دوستاي گلم

بايد قبول كرد كه اوضاع جالبي نيست وقتي در خانه تنهايي و در خيابان مطرود، وقتي احساس مي كني چشمان عابران تنهایی ات را مي درند، پس نيش و كنايه ها را به جان مي خري و به دامن شعر پناه مي بري. آه! چه آرامشي خدا در اين كلمات پنهان كرده است، احساس مي كني دليل محكمي براي ادامه دادن پيدا كرده اي آنقدر كه دستانت از شوق مي لرزند ولي اینجا هم راحتت نمي گذارند طوري وراندازت مي كنند كه انگار موجودي جذامي را.اما بايد سكوت كرد چون ما شاعريم، نبايد درد دل كرد زيرا اين كارها ديگر مرسوم نيست پس ببخشيد اگر گاهي از دنده هایمان نردبام ساختید، پوزش مي طلبم اگر ندانسته براي كودكي گرسنه در سرزميني دور گريه كرده ام، جسارت است ولي احساس مي كنم بيشتر از پيش دوستتان دارم.

کس سوال مرا جواب نگفت

ناله در کوهسار خواهم کرد

(بیدل دهلوی)

و امّا شعر:

چند وقتی است كه گيجم، پكرم، تعطيلم

يعني از حال خودم بي خبرم،تعطيلم

من كه از جمع شما طرد شدم،انسان ها !

تلفن ها ! مثلا خير سرم تعطيلم

من كه يك روز پرستوي مهاجر بودم

مانده امروز سرم زير پرم،تعطيلم

مثل يك مدرسه در دهكده ي متروكي

خسته ام نيست كسي دور و برم تعطيلم

من سياوش نشدم گرچه پدر بيژن بود

جگرم سوخت،درآمد پدرم تعطيلم

dobaitee — Tue, 21 Aug 2007 08:32:18 GMT

سلام

جشنواره سراسری شعر بسیج هم با همه ی فراز ونشیب هاش به خاطره ها پیوست وحقیر هم که از برگزیدگان این جشنواره بودم سعادت این را داشتم که با کسانی آشنا شوم که مفهوم کامل خوبی بودند . به دلیل اینکه می ترسم نامی از قلم بیفتد از کسی نامی نمی برم ولی از این به بعد شاید بارها این خاطرات مرور شود و این آتش را با اشک خاموش کنم

دوستتان دارم به خاطر زلالی تان هر جایی از این میهن پهناور باشید.

و اما یکی از کارهایی که برای این جشنواره فرستاده بودم و به زودی قراره با همت محمدامین جعفری عزیز به همراه دیگر آثار پایداری بنده به زینت چاپ آراسته شودرا در این پست می گذارم ومنتظر نظرات ارزشمندتون می مونم.

به پدرم ...

در دلم هر غروب می ریزم غصه های تمام عالم را

زیر و رو می کنند پنداری در درونم هزار و یک بم را

□ □ □

سال پنجاه ودرد خورشیدی مردی آمد غریب و خاکی پوش

پشت هم هی مثال می آورد زینب و کوفه و محرم را

مادرم گریه کرد و فهمیدم گریه یعنی پدر نمی آید

بچه بودم پدر ! نفهمیدم وا ژه ای مثل جنگ مبهم را

با همان دست کوچکم رفتم پاک کردم نگاه خیسش را

قول دادم که خوب تر باشم، برندارم مداد مریم را

بعد از آن هی سپیدتر می شد موی مادر وقصه هایش آه!

اینکه بیژن به چاه افتاده ست ،اینکه دیوی سیاه رستم را

در همین کوچه ها قدم می زد مادرم با پدر که باران بود

آه! شاید هنوز یادش هست کوچه آن خاطرات نم نم را

عبدالحسین انصاری

dobaitee — Sun, 01 Jul 2007 12:46:18 GMT

سلام بر عزیزان خودم

در این وانفسای بی بنزینی هر کی جرات داره بگه بالا چشم الاغ ابروه یا اصلا به سنت های محترم بی احترامی کنه

بابا حمل ونقل هم حمل و نقل قدیم ببخشید که رفتم جاده خاکی

قبل از خوندن یه کار جدید از خودم باید بگم ۵شنبه ۲۸تیرماه به اتفاق شاعران حوزه هنری بندرعباس مهمان شاعران خوب شیرازیم

از دوستای مجازی که امکانش رو دارند اون روز شیراز باشن می خوام مارو از نعمت دیدارشون بی نصیب نذارن

و اما در مورد کتاب حقیر با عنوان(باید برای زنبیل خالی ات شعری بگویم) باید بگم بچه های رشت از رضا نیکوکارعزیز بچه های خوزستان از مرتضی حیدری با مرام بچه های شیراز ازدوستای بسیار گلم محسن رضوی محمود برامکه و به همین زودی از دوست ارزشمندم محمدامین جعفری وبچه های کرمان طی همین یک هفته آینده از دوست عزیزم حامد حسین خانی و بچه های زنجان از دوست باارزشم سعید توکلی بگیرن که از همه شون تشکر خالصانه دارم در ضمن اگر عزیزی می تونه زحمت پخش کتاب رودر شهر خودش به عهده بگیره خبر بده تا براش تعدادی پست کنم

واما شعر:

طعم باروت می دهند

گیسوانت

ریخته بر شانه های زنی گمنام

از سینه ی عروسکانت

شیر می نوشند

کودکانی نارس

با اندوهی سیاه بر پیشانی

تکان می دهد باد

گهواره ای خالی را

با پستانکی تلخ در گلو

مقصود باد

پریشان کردن گیسوانت بود

برگ ها ریختند

در پناه بارون

عبدالحسین انصاری

dobaitee — Sat, 02 Jun 2007 15:39:18 GMT

سلام

اول اینکه بالاخره بعد از مرارت های فراوان مجموعه شعرم با عنوان (باید برای زنبیل خالی ات شعری بگویم)به دستم رسید

دوم یه غزل

تقدیم به جانبازان سرافراز جنگ تحمیلی

باز هم زل زده بر یوزپلنگی خالی

برق انداخت به قنداق تفنگی خالی

سرفه موسیقی تنهایی کشدارش شد

نیشخندی زده گویا به سرنگی خالی

پای مصنوعی و در گوشه ی دنجی دیگر

چفیه ای قمقمه ای قوطی رنگی خالی

با خودش گفت که باید به خودم برگردم

مثل یک جمجمه در جبهه ی جنگی خالی

رفت تا خاطره ای دور خیالی مبهم

با قطاری و خشابی و فشنگی خالی

رفت تا قله ی افکار غبارآلودش

تا که پیدا بکند تخته ی سنگی خالی

# # #

باز افسانه ی تکراری مردی تنها

قرص ماهی ست و افسوس پلنگی خالی

عبدالحسین انصاری

dobaitee — Wed, 21 Mar 2007 03:21:18 GMT

سلام به همه ی دوستای گلم

اول از همه سال جدید رو به همه دوستای از جان عزیزترم تبریک میگم وامیدوارم سالی

پر از کامیابی داشته باشیدیکی از انگیزه هایی که امروز منوپای رایانه نشوند علاوه بر

تبریک عید باستانی تخته شدن بی دلیل درماهنامه ی سوره ست آخه با کدوم منطقی

نشریه ای که به حق یکی از نشریات جریان ساز بعد از انقلاب بوده رو به همین راحتی

تخته مکنند البته باید رفت و شماره های قبلی رو با دقت بیشتری خو ند تا ببنیم آب

تو لونه ی کدوم کله گنده ای ریخته.

حالا هم با یه رباعی و یه سپید به روز می کنم ولی خدا وکیلی این شرطشه؟

با

هی در جگرم تنور بر پا کردند

بی سوره شدیم و سور بر پا کردند

تنها هنر کلنگ ها این بوده ست

هی چاه زدند و گور بر پا کردند

و یه شعر سپید هم تقدیم به الیاس علوی(از افغانستان) و پرسه زدنهایمان درچهارباغ

آدم ها

ادای مجسمه ها را در می آورند

و روی کا ناپه ها لم می دهند

ولی تو با من از دخترا ن فرخار گفتی و

از گرسنگی کلما ت

زاینده رود تنها می تواند

مشق های اصفهان را خط خطی کند

ویا مثلا

چند پل را از روی خودش عبور دهد

ولی تو از تمام مرزهای جهان

کلاغ پر عبور کرده ای

آه الیاس اینقدر شانه های اصفهان را نلرزان

کاشی ها هم آرامش می خواهند.

منتظر نظراتتون می مونم

dobaitee — Tue, 23 Jan 2007 08:29:21 GMT

بسمه تعالی

با خدا عباس وقتی دست داد

هردودست خویش را از دست داد

یه غزل تقدیم به عباس مردی که تفسیر بی بدیل عاشقیست

******************************

خورشید با اسبی سپید از روی زین افتاد

پس اتفاقی سرخ آری اینچنین افتاد

یک مرد گویی باغ سیبی بود در دشتی

هی سیب سرخ از شانه هایش بر زمین افتاد

رو کرد سمت خیمه ها با حالتی دلگیر

فریاد زد آنگونه که بر برکه چین افتاد

در بارگاه قدسیان فریاد او پیچید

پرونده ها از دست اصحاب یمین افتاد

در کربلا یک سیب سرخ افتاد وبالا رفت

در کربلا تردید بر پای یقین افتاد

التماس دعا

عبدالحسین انصاری

dobaitee — Sat, 13 Jan 2007 08:36:18 GMT

سلام یه همه ی دوستای گلم

از اینکه این همه دیر به روز می کنم شرمنده ام

سفر به اصفهان و شرکت در جشنواره ی تولیدات مراکز استانی حوزه هنری و همدمی با

شاعرای توانمند و دوستای بسیار خوبم که خیلی شان از دوستای وبلاگی هم بودند برایم یک دنیا خاطره

داشت از جمله :استاد علی محمد مودب ـ علی داوودی ـ محمد امین جعفری ـالیاس علوی ـ

مبین اردستانی ـابراهیم قبله آرباطان ـ محمد مهدی سیار ـ عبدالحمید انصاری نسب

جلیل صفر بیگی عزیزـ سعید عاشقی ـ حمید درویشی ـ رسول پیره ـ حافظ ایمانی ـمیثم ریاحی

رضا نیکوکار و بسیاری از دوستای دیگه که اسمشون الان در خاطرم نیست .

هیچ وقت لذت شب نشینی و شعر خوانی در هتل اونم با کسایی که در یک موضوع بسیار عزیز

باهات مشترک هستند وصف شدنی نیست.

و اما اعتراف :

می دونید کلمه ی اعتراف می تونه برا ما که معمولا کلاسیک کار می کنیم با غلاف یه قافیه ی

خوب باشه به همین دلیل هم می خواستم غلافش کنم و از خیرش بگذرم ولی یادم اومد که به

شاعر خوب و توانا خانم ونوس رستمی قول دادم که اعتراف کنم:

۱- اول در مورد عکسی که تو وبلاگم زدم و دلیل خنده ای که کردم این عکس رو تهران سال ۸۱ گرفتم

وقتی رو صندلی مخصوص نشستم عکاس که اتفاقا آدم بسیار بذله گویی هم بودن از من پرسید

عکس رو برا چی می خوای گفتم برا خودم گفت پس بسپارش به من فط شما الان تو ذهنت مجسم کن

که همه ی ... همه با هم به صورت دسته جمعی فوت کردند حقیر هم خندیدم و ...

راستی پاپی نقطه چینا نشید که برام گرون تموم می شه.

۲- دومین اعترافم اینه که هیچ وقت یه چیزایی رو اعتراف نمی کنم بجز برای خدای خودم که نیازی

به اعتراف امثال من هم نداره پس اینا رو هم بی خیالش

۳-سومی هم اینکه از دست ارشاد و مجوز و ناشر و مخاطب و... دلم خونه

۴-راستشو بخواید سه سال پیش که تازه وبلاگ درست کرده بودم هر وقت یه نفر بهم سر می زد

کلی ذوق می کردم وهمه ش به فکر این بودم که تعداد کامنتامو ببرم بالا بعد کم کم دنبال این

بودم که شاعرای بهتری بیان و بهم سر بزنن ولی حالا فقط تشنه ی نقد شدن هستم.

۵- اینی که دارم می گم نمی خوام ریا بشه ولی می گم شاید گفتنش بهتر از نگفتنش باشه:

دیروز چن کیلو میوه از جمله موز گرفته بودم و از طرف ساحل دریا داشتم می رفتم طرف سرویسا

و تو عالم خودم بودم که یه نوجوون از دور به موزا اشاره کرد و انگار می گفت از موزات می خوام من هم

تو عالم خودم رد شدم و دویست متری رد شدم وبعد که فهمیدم چی شده برگشتم و پیداش کردم و ...

در پناه بارون

dobaitee — Sun, 29 Oct 2006 05:22:18 GMT

بنام خوبی ها

سلام به همه ی دوستای گلم

امروز امدم اول از اونایی که این مدت حقیر رو مورد لطف خودشون قرار دادن و به وبلاگم سر زدن تشکر کنم واز اینکه دیر دیر به روز می شم عذر خواهی کنم و با یه خبر داغ

اونم اینه که با امید به ذات اقدس الهی و دعای خیر شما دوستای گلم تا یک ماه دیگه مجموعه شعر این حقیر که شامل سروده های چند سال اخیر بنده در قالب های غزل رباعی مثنوی و سپید می باشد با نام « باید برای زنبیل خالی ات شعری بگویم»

توسط انتشارات رسول عرضه خواهد شد دوستانی که مایل به دریافت این مجموعه هستند ادرس خود رابه پست الکترونیکی بنده zendanie13@yahoo.com ارسال کنند تا در اسرع وقت اوامرشان اجرا شود

ضمنا هزینه ی پست به عهده ی اینجانب می باشد.حالا هم به یه غزل مهمونید تا بعد

هر شب از پشت بام روياها مي پري از خيال بالاتر

از خيال پرنده حتي از آرزوهاي بال بالاتر

بين الفاظ تازه مي گردم تا بيابم برايتان نامي

در كتاب لغت نمي بينم واژه اي از زلال بالاتر

امپراطور آسمانهايي كهكشاني نشسته در چشمت

رهسپاري به سمت آبي ها رفته اي از محال بالاتر

فكر اين را نكن كه من اينجا روي دستان خاك مي مانم

دست خود را به آسمان بسپار هي برو بي خيال! بالاتر

در جنوبي ترين ولاياتت هي به دريا دخيل مي بندم

گر چه در نقشه هاي جغرافي رفته اي از شمال بالاتر

لاك پشتي اسير گودالم من كجا و بلند پروازي

مي پرم با تمام نيرويم يك وجب از زوال بالاتر

‹‹عبدالحسين انصاري ››

غزل انتظار

dobaitee — Tue, 29 Aug 2006 08:37:18 GMT

بنام خوبی ها

سلام به همه ی دوستای گلم

اول از همه باید از دوستایی که زحمت لینک کردن بنده رو کشیدند

تشکر کنم و قول میدم در اولین فرصت از خجالتشون در بیام دوم یه اخطار به اونایی

که بهشون لینک دادم و مضمونش هم اینه که تا بیست روز دیگه فرصت جبران دارن

وگرنه تحریم لینکی می شن به هر حال اگر به بسته ی پیشنهادی جواب کافی

داده نشه ایراد خاصی هم نداره وهمش شوخی بود .

این بار تصمیم گرفتم با یه غزل که تقدیمش کردم به کسی که هیچ وقت

لیاقت شعر گفتن براشو نداشتم ـ قائم آل محمد صلوات الله علیه ـ به روز کنم

مي تواني به سجده واداري ، با نگاهت غرور را حتي

قادري بندري برقصاني، جسم اهل قبور را حتي

گيسوانت ادامة تاريخ ، يك خيال بلند دور از دست

مي شكافم به شوق شيرينت ، كوه صعب العبور را حتي

يا شبي بي قرار مي آيي يا در اين انتظار مي پوسم

گرچه از من دريغ مي داري ، انتظار ظهور را حتي

دل پلنگي هميشه زخمي بود ، با سري بي خيال فرداها

پايبند دقيقه ها كردي اين پلنگ جسور را حتي

از همان بيت اول شعرم ، با خودم در خيال مي گفتم

مي كشاند به قافيه هايم ، عاقبت پاي گور را حتي

‹‹عبدالحسين انصاري››

منظر نظراتتون می مونم